"Takatak"

"Takatak"
sa panulat ni Romina A. Ramos





Dumadagundong; ang banta’y umaalulong,

Nariyan na pala ang bughaw na ulupong.



Tinatahak ang pasilyong nilulumot,

Nang-aamba at nananakot.



Karga ang bata; karga ang benta.

Dadalhin mga yosi’t kendi, magpapalamig muna.



Saan sisilong? Saan kukubli?

Kahit ang bata lamang at supot ng kendi.



Mga mata ng aking muwang ay nakatitig sa akin.

“Saan pupunta ang tatay?” patanong n’yang lihim.



Paano kong iiwan ang isang inosente?

Tanging makakasama n’ya ay tig-pipisong bente.



Isang halik sa noo bago pa sumama.

Sa azul na taong nadaan kanina.



Kinabukasan, aking babalikan

Lahing inilayo ng azul na kawatan.

Pinoy nga naman!

Pinoy nga naman!
sa panulat ni Christina Alpad



Sa paglitaw ng hostage-taking crisis sa Maynila,

Pilipinas nanama'y naging bida

Ngunit hindi dahil tayo'y gumawa ng tama

Kundi dahil tayo'y nagmukha daw tanga.



Pinaabot ng halos kalahating araw,

Ang pagsagip na sana'y ginawa bago pa lumubog ang araw

Ang mga pulis na dapat ay mabilis

Hayun at nagpraktis-praktis.



Ngunit ang praktis ay napanis

Nang humarap sa tunay na pagsusulit

Sugod, wait, atras takbo

Taktikang ginamit ng mga pulis sa nag-aamok na tao



Pagbasag ng salamin ay palpak

Maso ay palaging nadudulas

Kaya pinto na lang ang pinagdiskitahan

Ngunit manipis na taling putol ang kinabagsakan



Saksi ang buong mundo

Salamat sa mga mamamahayag na ayon sa pulis ay nakikigulo

At dahil may mga usisero

Hindi maiwasang may isang tinamaan ng bala sa malayo



Sunod-sunod na palitan ng putok,

At mga tao sa bus ay natigok

Pati ang hostage-taker ay bagsak

Sa pagtatapos ng gabing puno ng dahas



Ngayon ay gumagawa sila ng imbestigasyon

Ngunit para sa akin ay iba ang kanilang layon

Maghusgas kamay at ituro ang iba

Upang ang sisi ay di mabaling sa kanila.



Pinoy nga naman o!

Hindi pa rin nagbabago

Kailan kaya tayo matututo?

Sana ay huli na ito.



Kailan kaya tayo mababalita

Hindi sa kadahilanang tayo'y nasalanta

O may napatay na banyaga

Kundi sa kadahilanang tayo'y may nagawang maganda.



Sana malapit na.

Wagas na Pagmamahal ang Kailangan

Wagas na Pagmamahal ang Kailangan
sa panulat ni Mae Ellen M. Brimon


Sa bawat araw na lumilipas

Unti-unting nawawala ang kalikasang pumapagaspas

Ang kagandang dati rati'y nakahahalina

Ngayon ay tila basurang itinapon na



Kung ang ating kalikasan ay napapabayaan

Anupa't ang ating wika ay malapit nang malimutan

Napakarami na sa atin ang nahahalina sa wikang banyaga

Ngunit hindi ba nila batid ang biyayang taglay ng ating sariling wika?



Atensiyon at wagas na pagmamahal ang siyang kailangan

Upang ang wika at kalikasan ay ating matulungan

Presensiya nila'y mahalaga sa ating buhay

dahil sila'y ating pag-asang tunay

Ang sa akin lang naman...

Ang sa akin lang naman...
sa panulat ni Richard B. Garcia


Sa buhay sa mga teleserye, pelikula o maging anime hindi nawawala ang mga kontrabida mapa fairytale nga eh nandoon din sila at hindi nawawala.

Teka, teka nga hindi na ako magpapaliguy-ligoy pa ssisilipin ko na ang buhay sa loob ng isang unibersidad. Bakit kaya ganun? May mga tao na nais ipakita ang kanilang mga hangarin o naisin labas o lampas na sa kanilang limitasyon. “Oo, sige sabihin natin na tama ang hangarin mo, pero tama kaya ang pagaksyon lagpas sa iyong limitasyon? Hmm…

May iba namang paraan eh, ang daanin sa mabuting usapan diba? Pero pano kung hindi madaan sa mabuting usapan, dadaanin sa santong paspasan?

“Hay naku ang gulo!”

Pero… pero sandali lang, di ba kapag tayo ay pumapasok sa isang unibersidad ibig sabihin pumapasok tayo sa isang ibang kapaligiran na may ibang kapamahalaan ibang awtoridad. At kung hindi magustuhan ang kanilang pamamalakad o ang kanilang pamamahala “bukas naman ang gate maaring lumabas anumang oras mo gustuhin, ayaw mo eh, mabuting umalis na nga lang di ba?”

Kaakibat ng pagpasok sa isang unibersidad… lahat ng mga materyal na bagay katulad ng mga lamesa, upuan at maraming marami pa ay hiram lang natin dahil ang binayaran natin ay ang kanilang serbisyo. Kung ganun, wala tayong karapatan na sirain, babuyin ang mga iyon dahil hindi natin iyon pagmamay-ari bagkus hiram lang natin. Oops! Paalala ito ay sa akin lamang.

Alam nyo kung gusto talaga natin ng kaayusan, simulan muna nating ayusin ang sarili natin, kasi hindi maayos ang mga bagay na gusto nating ayusin kung tayo mismo sa sarili natin ay hindi maayos.

Awit ng Pusong Ulila

Awit ng Pusong Ulila
sa panulat ni Ashley Lucas

Lumilipad ang mga gigintong yabag

Sa daan kung saan puno ng sanga,

Hinahawi ang tinik gamit ang espada

Mairaos lamang ang pusong kumakanta.



Sa gitna ng san-tatlo ikaw ang nanguna

Ginamit ang kagitingan upang maisalba,

Yaong alay na dama para sa iyong sinisinta

Maparusahan an ng Diyos ng awa.



Haplos mula sa kamay ng isang dosena,

Walang silbi sa pusong nangungulila.

Hitik na bunga mula sa Gresya,

Anupama'y pitik lamang sa uhaw na dila.



Namumutawi ang tanan mong musika

Sa aking mga ugat na tumatalima,

Hinahangad na ikaw ay makita

Bundok man at dagat ay hindi alintana.



Puspos na halimuyak mula sa lawa,

Huni ay ngalan mo ang ginugunita.

Sundot sa napakadilim kong hawla,

Naghihintay ng liwanag mula sa iyong mukha.



Pagnanasa'y umabot na sa kaitaasan,

Ngunit tila ba ating puso'y pinagkaitan.

Dama ko ang pighati at karamdaman,

Dulot ng pag-ibig na sa atin lamang nananahan.



O irog ako'y sadyang nanghihina

Dasal kong sambit ay binalewala,

Marahil tayo'y tuluyan ng tinalikuran

Pinarusahan sa pag-ibig na hindi naman kasalanan.



Hambog at taksil nga'y pinagbibigyan,

Tayo pa kayang umibig lamang sa kariktan?

Ngayo'y humahangos ang aking pusong ulila,

Gigintong yabag pinapangarap na tuluyan ng makuha.

KAPE

KAPE
sa panulat ni Mary Ann Jobelle Ponce

Sa pampagising mong taglay
Isip at diwa ko’y buhay
Sa kalaliman ng gabing mapanglaw
Hanggang sa pagsikat ni Haring Araw

Habang iba’y himbing na himbing
Eto ngayon ako’t gising na gising
Handing handa ng tapusin
Binigay ng gurong mga takdang aralin

At sa susunod pa na ika’y kailanganin
Ika’y muli kong titimplahin
At muli mo naming buhayin
Katawang lupa kong himbing na himbing

Salamat sa’yo Kape..Hanggang sa uulitin.

Diskriminasyon

Diskriminasyon
sa panulat ni Kristine Mae A. Puhawan

Masaya ngunit mahirap ang buhay irreg. Nakakatuwa dahil marami kang
makikilala at magiging kaibigan. Minsan, sa bawat pagdaan sa lobby ay tila kakilala mo ang lahat ng nandoon at parang walang katapusan ang pagkaway at pagbati. Parang Ms. Congeniality ang dating! Minsan nga'y sa dami ng pangalan ng mga kaklase sa bawat seksyon ay di na matandaan lahat at sa itsura na lamang sila kilala. Masaya din daw ang maging irreg dahil hawak mo ang oras mo at pwede kang makapili ng iskedyul para sa isang semestre. Ikaw, gugustuhin mo din ba maging isang irreg?

Simula ng ako'y lumipat ng kursong Broadcast Communication ay naging isang irreg na din ako. Nararanasan ko ang hirap at saya! Masaya dahil marami ngang kaibigan. Pero hindi lamang puro saya ang buhay irreg. Mas mahirap pala ang maging isang irreg. Sa pag-enrol pa lamang ay nararanasan na namin ang hirap. Dahil sa luma ang sistema na aming ginagamit ay kailangan pa naming gumamit ng tinatawag na ace form para sa mga asignaturang naka-SIS. At sa bawat asignaturang iyon ay kailangan pa naming papirmahan sa mga propesor. Malas namin kung kami'y hindi tinanggap. Lumalagpas ng isang linggo bago namin matapos ang buong proseso. Tiyaga lamang ang kailangan lalu na't madalas wala pa ang mga propesor sa mga unang linggo ng pasukan.

Mahirap din mag-adjust sa iskedyul ng aming mga kaklase. Minsan may mga oras na may pag-eensayo o mga pagpupulong para sa mga pangangailangan sa ibat ibang asignatura. At dahil dito, madalas na hindi sumasakto ang iskedyul namin sa iskedyul ng mga regular na estudyante. Madalas ay ilang oras pa naming kailangan mag-antay sa bakanteng oras nila para sa mga pagpupulong. Iyon ang dahilan kung bakit ang katulad naming irreg ay madalas makita sa lobby, library o computer shop. Iyon ang ilan lamang sa mga maari naming puntahan habang nag-aantay. Kailangan talagang maging magtiyaga.


Pero higit sa lahat, nararanasan din namin ang diskriminsayon. Iba ang tingin samin ng ibang tao. Kapag narinig ang irreg, para kaming isang taong walang lugar para mag-aral. Ang tingin nila'y kami ang mga estudyanteng walang ginawa kundi pumasok sa paaralan at di man lang nag-aaral. Tila kami ang mga estudyanteng walang maidudulot na maganda. Nakakapanliit.

Minsan ay nagkaroon kami ng mga klaseng ayaw nila ng irreg. Ang masakit pa doon ay naranasan namin na kahit isang grupo ay walang gustong tumanggap sa amin para sa requirement sa isang asignatura. Pero hindi nga namin sila masisisi dahil iba-iba ang pananaw ng tao.

Hindi lamang iyon, minsan pa'y mismong guro ang nagparamdam sa amin nito. Napakasakit isipin na yung taong sana'y magbibigay pa sa amin ng lakas para magpatuloy sa kabila ng aming nararanasan diskriminasyon ay siya pa pala mismo ang magpaparamdam nito sa amin. Pero ayos lang dahil ang konting kirot na naramdaman namin sa aming mga puso ay nagbibigay din sa amin ng lakas para patunayan na makakatapos din kami kahit kami'y irreg.

Bawat irreg ay may iba't ibang dahilan kung bakit naging ganito. Hindi pare-parehas ang kwento ng mga irreg. At anu man ang dahilan kung bakit naging isang irreg ang isang tao ay hindi na ganun kahalaga. Ang mahalaga ay makita sa bawat isa na pursigidong mag-aral at makatapos. Irreg man o hindi, pare-parehas lamang na may karapatang mag-aral, makasali sa mga organisasyon at makihalubilo sa mga tao at higit sa lahat, pare-parehas na ESTUDYANTE kaya't parehas lamang din ang mga karapatan.

Nawa'y matutunan ng mga taong nakapaligid sa amin na kami'y tanggapin at ituring na katulad lamang din nilang ESTUDYANTE, isang simpleng estudyanteng gustong matuto at tuparin ang mga pangarap sa buhay.

Isang pag-alala...

Isang pag-alala...
sa panulat ni Joyce Jemoto


Isang gabi natagpuan ko ang aking sariling nag-iisa, sa aking tahimik na silid, hawak ang isang aklat. Malamig ang ihip ng hangin mula sa nakabukas na bintana at ang bilog na buwan ay tila nagpapahiwatig ng isang malungkot na magdamag. Mahaba pa ang gabi, sa wari ko'y hindi pa oras para magpahinga. Minsan gaano man kasaya ang maghapon lalamunin din ng dilim ang matatamis na ngiti at ang maiiwan ay pawang mga bakas na lamang, mga balat ng kendi, basang sapatos, mga alaalang masaya. Maaaring hindi na muling maulit, maaaring iyon na ang huli, maaaring isang araw hahanap-hanapin ko at hindi na muling masusumpungan na tulad ng dati. Minsan masarap din pala ang mag-isa, nakatingala sa kalangitan at minamasdan ang kagandahan ng mga bituin, mag-isa. Sa mga panahong ito, nakatingala ka din kaya sa mga tala kagaya ko? Sa mga sandaling ito naaalala mo rin kaya ang nakaraan at napapangiti ka rin, tulad ko? Marahil hindi, marahil oo. Marahil marami akong hindi alam. Ang tanging alam ko lamang ngayon ay nag-iisa ako, malalim na ang gabi. Minsan masarap din palang umiyak nang mag-isa, maging tunay na ikaw, marupok, mahina, tao lang. Minsan masarap din palang kalimutan na hindi mo kayang sagutin ang lahat ng bagay sa mundo, na hindi mo hawak ang buhay ng iba, na hindi mo kayang paibigin ang lahat ng taong iniibig mo, na wala kang kapangyarihan, ni lakas ng loob... Minsan masarap din palang tanggapin ang reyalidad.


Sa pagkakataong ito, patas ba na alalahanin kita, mahalin ang iyong mga alaala gayong alam ko, wala na ring silbi? Tama ba na lumuha para sa mga maliligayang panahon na kukupas din? Alin ba ang tama?

Alam ko, magkikita tayong muli at hindi kagaya noon. Magkikita tayo, kung saan tayo'y nabago na ng panahon. Hindi na kasing musmos ng dati. Malakas pa ring humalakhak ngunit mas may lalim na ang bawat salita. Matamis pa rin ang mga ngiti sa kabila ng bawat pagkasawi. Mas kilala na kaya natin ang mundo sa mga sandaling iyon? Sana.

Isang gabing malamig ang ihip ng hangin at makinang ang mga bituin, ang buwan ay nagbabadya ng malungkot na magdamag, natagpuan ko ang aking sarili. Mag-isa. Naaalala ko ang anino mo noong isang gabing walang buwan. Hinahanap ang maamo mong mukha kasabay nang pagtugtog ng musika. Mga munting kaligayahan. Mga munting pulot sa mapaiit kong mundo. Mga munting pag-asa sa mga sawing pangako.

Kristal at Bulak

Kristal at Bulak
sa panulat ni Kristine Mae A. Puhawan

Ikaw ba ay isang kristal o isang bulak?

Ihalintulad natin ang dalawang ito sa tao. Ang kristal ay ang mga lalaki at ang bulak naman ang mga babae. Noong nagkaklase kami sa Ethics, biglang nagtanong ang aming propesor kung ano ang mas katanggap-tanggap sa ating lipunan. Ang mambabae o manlalaki? At ang lahat ng sagot ay mambabae. Siguro, ito ay sa kadahilanang sobrang malinis ang tingin ng mga tao sa kababaihan. Ang bulak kapag nalagyan ng mga burak ay magbabago na ang anyo nito. At kahit ano pang gawin upang linisin ito ay hindi na ito maibabalik sa dati. Pero ang kristal kapag nilagyann ng burak ay hindi padin magbabago ang anyo nito kapag nilinis. Iyan ang malaking pagkakaiba ng kristal at ng bulak.

Kaya't para sa mga kababaihan, ingatan ang sarili. Hindi lamang dahil sa malinis ang tingin sa atin ng lipunan kundi ito ay para respetuhin tayo ng mga taong nakapaligid sa atin.

At sa mga kalalakihan naman, hindi dahil lamang sa kayo'y mga kristal ay may karapatan na kayong manloko. Nararapat padin na mahalin niyo ng buo ang nag-iisang babae sa inyong buhay.

Maging kristal ka man o isang bulak, nararapat lamang na maging tapat sa ating minamahal.

SUNOG NA KILAY

SUNOG NA KILAY
sa panulat ni Mary Ann Jobelle L. Ponce

Lapis at papel
Kanilang dala-dala
Naagsisilbing sandatang
Panlaban nila

Araw-araw libro ay binabasa
Taglay ang kaalaman
At mga gintong aral
Sa bawat pahina

Gabi-gabi’y
Nagsusunog ng kilay
Upang magtagumpay
Sa mithiin nilang tunay

Review dito.Review doon.
Puyat pa sa lahat ng pagkakataon
Lagi nalang ganyan
Sa loob ng apat na taon

Sadyang mahirap
Buhay mag-aaaral
Ngunit kapalit nito’y
Sayang di matatawaran ng anuman.

WINDANG

WINDANG
sa panulat ni Mary Ann Jobelle Ponce


Haggard na tunay

Ang aking buhay

Sa mga nakalipas na araw

Kaliwa’t kanan

Nakatakdang pasahan

Tila akin ng nalilimutan

Ang salitang magpahinga ka naman


Lalo na ngayon

Nalalapit na ang eksaminasyon

Ang daming kailangang pag-aralan

Kaya lagi nalang puyatan

At walang tulugan

Eye bugs tuloy ay lumalaking lubos

Sa mga gawaing di maubos- ubos

Kailan ba ito matatapos?

Ako’y bangag ng nakagapos

Sa proyektong di ko matapos tapos


Ngunit bumulong ang Diyos,

Sa sakripisyong nagawa

Nararapat ay gantimpala

Kaya ako’y naniniwala

Balang araw,paghihirap ko’y

May patutunguhan rin

Gabi'y nalalapit ng muli

at sa wakas ako’y makakatulog na rin

Ng pagkahimbing himbing.

Noon ... Ngayon ...

Noon ... Ngayon ...
sa panulat ni Christine Abigael T. Lumugdan


Kalikasan noo'y lubhang kayganda
Mga puno't halaman ating kinakalinga
Luntiang kapaligiran tuwina'y pinapanatili
Upang polusyon, lubos na maisantabi.



Mga ilog ay malinis
Isdang yaman ay kanais-nais
Tubig ay malinaw
Kahit iyong sarili ay matatanaw



Hanging ating nilalanghap
Tunay na sariwa't kaysarap
Polusyon ay di alintana
Bawat isa ay may disiplina



Ngunit anong nangyari sa ating kapaligiran?
Tila Inang Kalikasa'y ating napabayaan
Disiplina sa sarili'y unti-unting naglaho
Likas na yaman ay libos na inabuso



Ating munting mga puno
Ngayo'y gamit bilang troso
Mga dapat sana'y nagbibigay ginhawa
Sanhi ngayon ng malalaking baha



Ilog na tirahan ng mga isda
Lumulutang ngayon ay mga basura
Mga pabrika'y dito bumubuga
Kemikal na sumisira sa kanyang ganda



Hangin na noo'y sariwa
Ngayo'y usok ang nakababahala
Dala nito'y maraming sakit
Perwisyong ito ay hindi kaakit-akit



Kung makapagsasalita lamang
Ating Inang Kalikasan
Sambit nito'y, "Anak nasaan na
pagmamahal mo't pagkalinga?"



Sapat na ba ang noon
Na tayo'y nagbigay pagpapahalaga?
O kulang pa ang ngayon
Upang pagkakamali'y ating mapuna?

SA KANYA

SA KANYA
sa panulat ni Christine Abigael T. Lumugdan


Unang pagsilay ko sa kanyang mga mata
Tanaw ko ang pagmamahal na nais niyang ipadama
Ang sinseridad at kanyang katapatan
Tunay na aking nasisilayan



Sa bawat oras na kami'y magkasama
Lubos ang kasiyahang aking nadarama
Lungkot sa aking labi ay napapawi
Bagkus, napapalitan ng mga ngiti.



Kung mababatid lamang niya
Puso ko'y kanyang nabihag na
Pagmamahal ko'y walang hanggan
Handang ipagsigawan kahit kanino man.



Mula sa mapait na nakaraan
Puso ko'y muling nabuhayan
Tinuruan itong muling magmahal
At pinaramdam ang pagkalinga't pagmamahal



Humadlang man ang karamihan
Sa aming wagas na pagmamahalan
Hindi mapuputol ang aming sinumpaan
SA KANYA ako masaya, noon pa man.

MAGPAKATOTOO KA

MAGPAKATOTOO KA
ni Joyce Jetomo



"Pagod na 'ko!"



Sawang sawa na sa buhay na nakasanayan at nakagisnan, ayaw ko na ng ganito.



'wag ka mag-alala hindi lang naman ako basta nilalang na nabubuhay dito sa mundo na puno ng gulo at pagkukunwari. Hindi mo inaasahan na sasabihin ko ito kasi iba ang nakikita mo sa mga kilos ko. Oo, malimit mo ako makikitang nakatambay dyan sa tabi-tabi, patawa-tawa,palaging masaya, isip-bata, pero mali ka. Kasi hindi naman nalilimitahan ng pisikal na anyo ang tunay na nararamdaman ng isang tao.



Eto ako ngayon, eto ang totoong ako. Hindi na ako ang taong nakilala mo at nakagawian ko. 'di mo ako masisisi, 'di ba? Eh, sa ngayon ko lang rin nakikita ang sarili ko sa ganitong kalagayan. Pero masaya ako kahit na nasasaktan ako, kahit medyo mahirap. Ang dami ko ngang natutunan sa mga panahong ito. Kahit 'di nasusuklian ang pagtingin at pagtatanging alay ko. Syempre, hindi naman ako naniningil. Mahirap ang umasa kaya mananatili na lamang ako sa pagkabilanggo ng paghanga. Pero hindi ako bilanggo ng sarili ko. Hindi ako natatakot na ilabas ang nakukubling ako. Hindi mo nga lang siguro halata, kasi mukhang magulo ang pagkatao ko, pero hindi ka magtataka 'pag nakilala mo ako. Magaling lang sigurong prente ang mga kilos at pananalita ko. Magulo. Nakakalito.



Hindi ko pa rin naman sinasarhan ang posibilidad na magmahal ng"straight". Kahit papaano lalaki pa rin naman ang katauhan ko. Natatakot ka sa akin? Bakit? Tao naman ako. Normal lang 'to (para sa mga taong nakakaunawa sa mga katulad ko) Ewan ko lang sa iyo.

Bakit, sino ba sila para sundin ko ang mga gusto nila? Saka wala naman ako'ng ginagawang masama kung ganito man ako. Hindi naman masamang humanga sa kapwa ko. Ang sa akin lang, naging totoo ako sa sarili ko. Hindi tulad ng iba na pilit nabubuhay sa pagbabalat-kayo. Takot ilantad ang tunay na pagkatao.



Hindi ako galit. Sinasabi ko lang ang katotohanan sa likod ng mga kadenang kumbensyon at paniniwala ng makalumang panahon.

Payo ko lang, huwag mo'ng hayaang maging bilanggo ka rin. Magpakatotoo ka.



Tama na ang pagtatago, lumabas ka, magpakita, magparamdam. Kung gusto mo isigaw mo o iiyak o kaya'y itawa mo.

Kung saan ka masaya, sige lang ituloy mo. Basta tiyakin mo lang na hindi kamakakasagabal at makakasagasa ng ibang tao.

Wika - Tagapagtanggol ng Kailikasa

Wika - Tagapagtanggol ng Kailikasan
sa panulat ni Majar Laika Panes


Katulad ng sanggol na saya ng bahay

Na mabubuhay lang, sa piling ni inay

Katulad ng bunsong ali ang ibinibigay

Sa gitna ng pait, dala mo'y bagong buhay



Katulad ng inang ilaw ng pamilya

Nag-aalaga ka, noon at sa twina

Dugo't pawis kung magbigay, katulad ka ni ama

Na magtataguyod, magtatanggol pagdaka



Kawangis mo'y pamilyang puno ng pagmamahal

Bigay mo'y liwanag sa mga naliligaw

Bigay mo'y kalinga sa walang tahanan

Marami'ng bigay mo mahal na kalikasan



Ngunit tulad kong tao ang sisira sayo

ang kintal ng yong buhay, mawawala maglalaho

Sa tulong mong bigay, alay nmi'y di buho

mamamatay kang bigla, at di na mabubuo



Gawa ang naglagim, wika ang tutulong

Siyang iyong pananggalang at tagapagtanggol

kung mababahagi lang sa tulad kong ulupong

marapat alagaan kalikasa'y iusbong



kaya ikaw hudas sumabay ka sa agos

magbago kang bigla, mag-isip ng lubos

si inang kalikasang matagal ng hikahos

alagaa't isalba, ang lahi mong nauubos

PILANTIK NG AKING PANITIK

PILANTIK NG AKING PANITIK
ni JOYCE LAMILA JETOMO





Maraming mga ideya ang sa aki'y nagsusumiksik

Sangkatutak na panaghoy ang sa utak ko'y sumisingit

Sa hilatsa ng isip imahinasyon ko'y gumuguhit

Pumilantik ang panitik sa taludturang marikit.



Sa bawat pagpilantik kapalaluan ang ikinukubli

Piling katotohanan lamang ang aking hinuhuni

Datapwa't kredibilidad ko'y hindi nabibili

Sapagkat katalinuhan ang aking haligi.



Sa sandaling matuyo ang aking isipan

Lulunurin ko ito ng inspirasyon upang hindi matapakan

Muli itong maglalakbay sa talinhaga ng buhay

Susuyuin nito ang tunay nitong pagbubulay-bulay.



Hindi man ako isang pantas ngunit ako'y isang pangahas

Sinuyod ko ang daang malubak, masikip at maputik

Kahit na mga kritiko ang saki'y pumipilansik

Muli pa rin akong magsusulat sa muling pagpilantik ng akingpanitik.

NAGTATAE AKO!

NAGTATAE AKO!
sa panulat ni JOYCE LAMILA JETOMO



Nagtatae ako sa isang blangkong isip

At sa isang puting papel.



Nagtatae ako sa tuktok ng aking kawalan

Ng mga emosyon at damdaming palaban.



Nagtatae ako sa himpapawid ng kamalayan

At mga saloobing sa puso ko'y naghihiyawan.



Nagtatae ako ng tinig sa aking bangungot

Bangungot ng imahinasyon, pangarap at ambisyon.



Nagtatae ako ng mga pananaw sa talukap

Ng pangarap at hamog ng alapaap.



Nagtatae ako ng tulang walang himig

Mula sa daliring unti-unting nanginginig.



Nagtatae ako sa hilatsa ng isip

Na unti-unting nabuo at matapang na tumindig

Nagtatae ako sa isang puting papel

At sa isang blangkong isip.

Eksklusibo Para Kay JUAN DELA CRUZ

Eksklusibo Para Kay JUAN DELA CRUZ
sa panulat ni JESSICA FERRERA


Kilala mo ba si Juan Dela Cruz?

Maraming masasamang bagay ang ipinupukol kay Juan Dela Cruz at sa ganang akin, hindi ito dahilan para naman ikahiya siya. Bakit? Wala namang perpekto ah! Kahit sino pang itapat mo kay Juan, lahat yan may kapintasan!

Si Juan daw ay tamad. Wala raw siyang disiplina. Mahilig raw umasa sa iba at sa himala. Bobo raw siya. Dakilang manggagaya raw. At higit sa lahat, wala na raw pag-asang umasenso.

Siguro nga maraming pagkakataon na negatibo ang pinapakita ni Juan Dela Cruz. Pero sana naman maisip nating hindi lang hanggang doon si Juan. Totoo iyon. Marami ring bagay tungkol kay Juan ang pwede nating maipagmalaki.

Sa mga nagdaaang "delubyo", nawalan ba ng pag-asa si Juan? Sa mga pagkakataong may karapatang sumuko si Juan, ginawa ba niya? Hindi ba't palaging nasasalamin kay Juan ang masidhing pag-asa sa puso at kalakip nito ay ang pananatili ng ngiti sa kaniyang mga labi. Ika nga ng isang pulitiko sa kaniyang naging patalastas noong panahon ng kampanya, "Nabaha na ay nakakangiti pa. Binagyo na ay nagawa pang tumulong sa iba." Astig 'di ba? 'Yan si Juan! Dalhin mo pa sa ibang panig ng mundi si Juan at tiyak akong angat at hindi siya pahuhuli sa iba't ibang larangan. Ngayon sabihin mo nga sa akin, lugmok ba si Juan?

Maaari ngang sa unang tingin ay masasabing magirap si Juan. Pero iyan ay isang mababaw na pagkilala sa kaniya. Mayaman si Juan. Hindi lang natin alam paano ilalabas ang yamang ito. Hindi man sa pinansyal pero sa mga bagay na higit na mahalaga ay tunay na pinagpala si Juan.

Maraming kritiko si Juan. At ang nakalulungkot ay ang mga kapwa "JUAN" rin nya nagmamaliit sa kaniya. Nakukuha mo ba? Saklap ano?

Baka ikaw minamaliit mo rin siya ha. Huwag naman. Gaya ng isa sa mga sabi sa Parabula ng Lapis, "Mayroong mabuting bagay tungkol sa'yo." At ganiyan rin si Juan.

Huwag nating tingnan ang mga kakulangan ng personalidad ni Juan. Kilalanin natin kung anong mga bagay na nagpapaangat kay Juan at mula sa mga bagay na iyon, unti-unti nating punan ang kaniyang mga kakulangan.

Isinulat ko ito para sa ating lahat ----- para kay Juan Dela Cruz.

Mabuhay ang mga Pilipino...

"Pa'no magmahal muli?"

"Pa'no magmahal muli?"
sa panulat ni Bb. Jayen D. San Diego (BJ2-1N)


"sa pakikinig ng mga kanta,

sabayan pa ng pagka-makata,

ako'y nakalikha ng tula

na maibigan mo sana"







Pa'no magmamahal muli?

kung ang puso'y nasaktan noong huli.

Pa'no magmamahal muli?

kung hindi pa handa ang sarili.



Sa mga panahong nagdaan,

Puso'y nanatiling walang laman

Maliban sa sakit na dulot ng nakaraan

At isang kahapong kay hirap malimutan.



Pangarap na umibig at ibigin

Ay pinilit 'wag munang isipin

Dahil sarili'y kailangang hanapin

Nang ang iba'y matutunan akong tanggapin.



Mga bituin'y aking tiningala

Nagbaka-sakaling makakita ng hiwaga

Kaya't puso'y nagtanong at umasa

Nasa'n ang sa aki'y nakatadhana



Kung saan-saan na naghanap

Kasaguta'y sadyang kay ilap

Magmahal muli ay ganoon ba kahirap?

Magmahal at mahalin ba'y isa na lang pangarap?



May mga sandaling sarili'y 'di maintindihan

At puso't isipa'y naguguluhan

Tunay na nga ba ang nararamdaman

Dahil ito ay ayaw ng pakawalan



Kung ang puso'y handa na muling buksan?

Sana'y 'wag na uilt masaktan

Magmahal ay muling susubukan

Sana ito'y walang hanggan



Pa'no magmamahal muli?

Ikaw lang ang nais maging sanhi

Dahil nararamdama'y ayaw ng ikubli

Tanggap na sa sarili, ikaw lang ang nais mahalin muli.

"I would Breakaway!"

"I would Breakaway!"

sa panulat ni Jayen D. San Diego


"sa pakikinig ng mga kanta,

sabayan pa ng pagka-makata,

ako'y nakalikha ng tula

na maibigan mo sana"



NP (ngayo'y pinakikinggan) : "Breakaway" inawit ni Kelly Clarkson



Sa muling pagluha ng kalangitan

Labas ng bintana ang sinulyapan

Munting pangarap'y nabuo sa isipan

Imahinasyon ko ang aking kaharian



Tinig ay nais mapansin

Ngunit 'di nila kayang intindihin

Sa mundong ito'y nais tanggapin

Ngunit sarili, dito'y di kayang hanapin



Kaya't tanging nagawa'y magdasal

At humiling sa may kapal

Na dinggin ang tulad kong hangal

Na humihingi ng munting parangal



Pinakanais ay makalipad

Hanggang langit ay maabot ng palad

Lakas ng loob ay isasagad

Susubukang makuha ang hangad



Unti-unting lalabas sa kadiliman

Liwanag ang aking patutunguhan

Mga taong nagturo ng pagmamahalan

Kailanma'y di ko malilimutan



Kaya't gagawin ang lahat

Nang makuha, tagumpay na hangad

At sarili'y tuluyang mahagilap

Nang sa mundo, ako'y matanggap



Nais ko lang ay makalipad

Hanggang langit ay maabot ng palad

Lakas ng loob ay isasagad

Nang ang pangarap ko'y matupad