Lazada

Thursday, August 8, 2013

Mga Tula ng mga Eskolar ng Bayan



KASAMA KA
ni Maricar Ceribo


Saan nga ba pupunta?
Kung ikaw at ako ang magkasama?
Hawak kamay tayong dalawa
maglalakbay upang magsaya.

Saan nga ba pupunta
kung ksama ka?
Sa karagatang masigla o
sa harding nakakahalina?

Sa ibang bansa't makipagsapalaran o
sa bayang pinagmulan?
Sa piyestang nagkakasiyahan o
taimtim na magdasal sa simbahan?
  
Lasapin ang hangin o
panuorin ang bituin?
Sabay maghabi o
makinig sa musika ng magkatabi?

Kasi kung tayong dalawa ang magkasama?
Masasabi ko lang na,
kay sarap nga namang mabuhay
kung kasama kita HABANG BUHAY.


Unang Pagibig
ni  Marscello Tripulca

I
O! Kay tamis nang unang pagkikita
Mga labi ko'y punung-puno ng mga pagsinta
Laging gustong aninagin ng mapupungay na mata
Ang iyong alindog na nakalantad sa madla

II

Nais kong amuyin ang samyo ng iyong buhok
Upang maihalintulad sa mga rosas sa bundok
Kahit pukpukin ng martilyo sa aking taluktok
Ikaw ay hahanapin saan mang pook

III

Saan ko ba maihahambing ang gayuma mo hirang?
Sa bulaklak bang namumukod tangi sa parang
O sa isang talang nakahimlay sa likod ng kalangitan
Ano kaya'y sa perlas sa gitna ng karagatan

IV

Anupat ang sarili'y napabayaan,
Dahil sa iyong kariktan na aking nababanaag
Kayat nawa'y itong aking handog ay kalugdan
Dahil sa paghanga sa iyo ng lubusan

V

Dila ko'y tila namimilipit,
Hinahatak nang aking hiya tulad ng isang kalawit
Sa aking kaba doo'y naiipit
Kahit nakasuot pa ng isang magarang damit

VI

Kaya't dilidilihin mo , O aking Mahal
Ang unang pag-ibig na ikinubli ng pagpapagal
Kayat iyong tanggapin sapagkat sa akin ay sakdal
Ang puso kong nabihag na tila sinasakal


Munting Paraiso
Ni  Marilou Bomediano

Bago ako matulog
Muntik pang mauntog
Sa silid na kay kipot
Ako’y namamaluktot

Ang higa’y di tuwid
Mga paa ay nakapinid
Bawal ang magaslaw
Ang di sanay ay aayaw


Ito ay aking paraiso
Tinanggap ng buong puso
Ito man ay walang sinabi
Hindi ko isasantabi

Di man ito kagandahan
Wala mang pamantayan
Ito ang aking tahanan
Mahal ko’t ipaglalaban


Yeng
Ni: Marilou Bomediano
  
Ang kanyang buhok ay kulay pula
At ang boses niya ay kay ganda
Yeng Constantino ang ngalan niya
Ang paborito kong manganganta
  
Mga awiting kanyang naisulat
Magaganda at dapat ikalat
Kung ang paghanga ay di pa sapat
Handa akong harangin ang sibat

Taglay niya ang tinig na magpapakabog
Sa pusong mahimbing na natutulog
Tunay ngang kakaiba alay niyang tunog
Kay suwerte ng kanyang iniirog

 Iyan ang aking iniidolo
Mahusay umawit at totoo
Bagaman ako ay ordinaryo
Siya ang bida sa puso ko


Pagkakataon
Ni: Marilou Bomediano
  
Tunay ngang nasa huli ang pagsisisi
Hirap ding tanggapin ang pagkakamali
Magsaya sa umpisa at mawili
Sa bandang huli, sa hikbi nauwi
  
Sabi nga’y huwag magmamadali
Tumubong sungay agad sanang mabali
Sapagkat ang batang di mapakali
Sa pagkasugat tiyak mauuwi
  
Hindi lahat ay umaamin
Sa kanilang sala na nasa rin
Silang mahilig magpasaring
Ay tiyak nagkakasala rin
  
Tayong lahat ay may pagkakataon
Na sa pagkakamali ay bumangon
Huwag nating sayangin ang panahon
Di sa lahat ng oras ay umaambon


PARA SA KABATAAN
ni: Camille Ann L. Vistan
  
Kabataan ay pag-asa ng bayan
‘Yan ang noon pa sati’y iminulat
Ating dinala hanggang sa kasalukuyan
Paghubog ba ay naging sapat?

 Hindi mo kailangan sisihin ang sinuman
Ikaw lamang ang may hawak ng iyong kabuuan
Ikaw rin ang magsisimula nitong pagbabago
Para sa lahat, para rin sa iyo
  
Ikaw nga ba’y pag-asa nitong ating bayan?
Nagawa mo nga ba iyong dapat gampanan?
Ikaw ba’y magiging produktibong mamamayan?
O iaasa na lamang ang bukas kay Batman?

Sana ika’y magising hangga’t maaga pa
Maging inspirasyon at huwaran sa iba
Ikaw lamang ang susi tungo sa iyong tagumpay
Dahil ikaw ang namamahala ng iyong sariling buhay.


 
SA LOOB NG SILID
ni: Camille Ann L. Vistan

Mayroong mga maiingay
Mayroon din nman mga tahimik
Bawat isa’y may kani-kaniyang buhay
‘Di pa rin matitiis ang hindi umimik

Sa loob ng iisang silid
Espasyo sa isa’t isa’y kikitid
Oras na kayo’y magkakwentuhan
Pakikitungo sa isa’t isa’y gagaan
  
Iisang klase, iisang seksiyon
Nag-aaral at natututo ng iisang leksiyon
Dumating man mga takda at proyekto
Kakailanganin ang bawat isa, matapos lamang mga ito
  
Mga panahon ay lilipas
Sa inyong samaha’y wala nang tutumbas
Hindi mamamalayan bawat dadaang oras
Kayo na pala’y tutungo sa kani-kaniyang landas


KAMI’Y MULA SA PUP
ni: Camille Ann L. Vistan
  
Iskolar ng bayan,
‘Yan ang bansag sa amin
Buwis ng sambayanan
Malaking tulong para sa amin

Bahay at paaralan,
‘Yan lagi aming ruta
Buhay na ito’y isang sanayan
Para sa tulad naming maralita
  
Pinahahalagahan bawat oras at Segundo
Makatapos lamang sa paaralang ito
Anuman ay aming pagsisikapan
Para din ito sa aming kinabukasan

Mura man ang aming matrikula
Mayroon din naman kaming maibubuga
Mula sa Politeknikong Unibersidad ng Pilipinas
Pamantasang Utak ang Puhunan, kailanma’y ‘di kukupas.


Hanggang sa susunod na Bukas (para kay Jenny Rose Nagpiing)
ni: Camille Ann L. Vistan

 Ikaw ang naging ingay sa katahimikan
Kasiyahan sa mga kaguluhan
Ikaw ay laging nariyan lamang
Walang lugar sa ‘tin ang puwang

Sa ating unang pagkikita
Sa isa’t isa’y naging linta
Sabi nila’y ‘di na tayo naghiwalay
Aba syempre! Kaibigan kitang tunay

 Ni minsa’y ‘di pa naging mapait
Bawat araw ko’y saya ang kapalit
‘Pagkat sa klase tayo ay magkasangga
Pag-aaral pa rin ang ating inuuna
  
Alam mo naman aking mga sikreto
Ating samaha’y tapat at totoo
Salamat sa lahat ng ating mga oras
Sana’y magpatuloy pa hanggang sa susunod na bukas.


ULAN
ni: Camille Ann L. Vistan

Andyan ka na naman
Nagtatatalon sa aming bubungan
Umiiyak ka na naman kaibigang langit
Tanong ko lamang sa ‘yo at bakit?
 
Sa tuwing ika’y dumarating
Nais kong sabihin nadarama’t mga daing
Doon sa sulok ng aking kwarto
Kay raming nais sabihin sa iyo

Sa piling mo, ako’y ligtas
Pagluha lamang, tangi kong paraan
Bigat ng damdami’y nais ilabas
Sa iyo’y ramdam ko itong paghagkan

Dating tuwa’t saya ay nagbabalik
Sarili’y nagising, tila may pumitik
Liwanag ata sa bintana ay dumungaw
Kasama pala muling pagsikat ni Haring Araw.


Para kay Kate
ni: Camille Ann L. Vistan

 Akala ko masungit ka
Akala ko’y isang isnabera
Nang ika’y biglang nakasalamuha
Mali pala aking hinuha

Kung minsa’y di maintindihan
Dahil dito, nabuksan aking isipan
Higit pa sa kaibigan itong aming turingan
Siya’y naging kapatid na aking maaasahan

Hindi sapat sa akin ang minsan
Sakto na ang walang hanggan
Isang tawag, isang kalabit
Ako’y narito, kahit walang kapalit

 Salamat sa iyo, salamat sa lahat
Mahal kong kapatid, wala kang katapat
Tunay na saya, sa iyo’y aking nadama
Pangako’y hanggang dulo, ako’y  iyong makakasama.



Monday, July 1, 2013

Pilipinas or Filipinas?


Philippines! Philippines! Philippines!

Pilipinas! Pilipinas! Pilipinas!

Filipinas! Filipinas! Filipinas!

If you will be given a chance to choose what is the best name of our country, Philippines, Pilipinas o Filipinas?

History will answer the question.

Before you decide, please read this article from the respected National Artist for Literature Virgilio S. Almario

Patayin ang ‘Pilipinas’

MAY tatlong pangalan ang ating bansa: “Filipinas,” “Philippines,” “Pilipinas”: lbinasbas sa atin ang una ng kolonyalismong Espanyol at siya nating opisyal na pangalan sa loob ng tatlong siglo. ltinatawag naman sa atin ang ikalawa ng imperyalismong Amerikano at opisyal nating pangalan ngayon sa Ingles. Bersiyong Tagalog ng una ang ikatlo at batay sa orihinal na titik ng lumang abakada.

Palagay ko, sintomas ng ating pambansang pagkalito ang pagkakaroon ng tatlong pangalan ng ating bansa. Hindi tayo magkaisa kahit sa pagtawag himang sa ating sarili.Ang panukala ko, panahon na para magkaroon tayo ng opisyal na pangalan para sa ating bansa’t republika, at tulad ng inumpisahan ng Diyaryong Filipino, dapat tayong kilalanin sa buong mundo bllang “Filipinas.”

Unang dapat burahin ang “Philippines”. Tatak ito ng patuloy na pag­ iral sa ating utak ng pananakop ng Amerikano. Hindi nila ito nagawa sa Puerto Rico, Cuba, Mexico, Chile, at ibang dating kolonya ng Espanya. Bukod pa, may mga bansang nakapagpipilit ng kanilang sariling pangalan sa UNO sa kabila ng lningles na tawag sa kanila.

Ngayon, bakit hindi “Pilipinas”?

Una, sapagkat mas una at orihinal ang “Filipinas.” Ito ang ibininyag sa atin ni Villalobos noong 1543 at pinairal ni Legazpi noong 1565. Sa loob ng nakaraang tatlong siglo ay kilala tayo sa Europa bIlang”Filipinas” at sa ganitong pangalan ipinroklama ang kalayaan ng ating bansa noong 12 Hunyo 1898. Higit nating maiintindihan ang ating kasaysayan mula sa watak-watak na pula tungo sa isang pinag-isang kapuluan sa pamamagitan ng pangalang “Filipinas.”

Hindi ginamit kailanman ang “Pilipinas” kahit ng ating mga bayani sa panahon ng Rebolusyong Filipino. “Filipinas” ang isinulat ni Plaridel maging sa kaniyang mga tulang Tagalog. Ang lagi namang ginagamit ni Bonifacio ay “Katagalugan”-na maaring bunga ng pangyayaring kilala rin tayo noon sa ibang bansa bllang “Tagalog” o “Tagalo.”

Lumitaw lamang ang “Pilipinas” sa mga akda ng mga kapanahon ni Lope K. Santos nitong bungad ng ika-20 siglo at kaugnay ng pagpapalaganap nila sa lumang abakadang Tagalog (na walang titik F). Opisyal itong ginamit sa panahon ng Hapon at lumaganap nitong dekada 50 kaalinsabay ng pagtawag sa wikang pambansa bilang “Pilipino.” Noon din kumalat ng alamat ni Jose Villa Panganiban na ang “Pilipino” ay hindi Tinagalog na “Filipino” at sa halip ay mula sa pinag-ugpong na pili at pino. (Nakalimutan niyang ang pino ay galing din sa Espanyol na fino kaya imposibleng maging sinaunang katangian ng ating lipi.)

lkalawa, sapagkat kakatwa na ang wika natin ay “Filipino” samantalang ang bansa ay “Pilipinas.”

Modernisado na ang ating alpabeto at kasama sa mga dagdag na titik ang “F.” Kaya hindi na “Pilipino” kundi “Filipino” ang ating wikang pam bansa. Sagisag ng diwa ng modernisasyon at pagiging pambansa ng wika ang pagbabago ng unang titik mula sa “P” tungo sa “F.” Kaya’t sagisag din ng patuloy nating pagdadalawang-isip at pagbabantulot palaganapin nang puspusan ang “Filipino” ang patuloy pa nating paggamit sa “Pilipinas.”

lkatlo, sapagkat ang pagkakaisa na “Filipinas” ang itawag sa ating bansa ay makapagpapagaan din sa pagtuturo ng wastong ispeling sa mga bagay na kaugnay ng ating katangiang pambansa.

Halimbawa, sa ngayon ay dalawa ang paraan ng pagsulat sa ngalan ng mamamayan sa ating bansa. “Filipino” sa Ingles at “Pilipino” sa ating wika. Tinatawag nating “Filipino” ang ating wika pero “Pilipino” ang pambansang bandila. Maiiwasan natin ang problemang ito kung”Filipinas” ang magiging opisyal na pangalan ng ating bansa. Lahat ng ating katangiang pambansa-mamamayan, halagahan, (values), kultura, pilosopiya, atbp­ ay isusulat sa iisang pangalan (“Filipino”) sa Ingles man o katutubong wika.

Siyempre, may kaugnay sa gastos ito para baguhin ang “Pilipinas” o “Philippines” sa pera, karatula, letterhead, atbp. Medyo makaaasiwa ring bigkasin ang magiging inisyals ng “University of Filipinas.” Kaya’t dapat maging sistematiko’t unti-unti ang pagbabago.

Anuman ang gastos, mas malaki pa rin ang mga praktikal at historikal na pakinabang natin kapag nagkaisa tayo sa “Filipinas.” lsang hakbang ito pasulong, isang susi para ipakita ang ating determinasyon, lalo na ngayong ipinagdiriwang natin ang ika-100 anibersaryo ng kaLayaan at nasyonalismong Filipino.


DIYARYO FILIPINO, 1992


Saturday, September 25, 2010

"Takatak"

"Takatak"
sa panulat ni Romina A. Ramos





Dumadagundong; ang banta’y umaalulong,

Nariyan na pala ang bughaw na ulupong.



Tinatahak ang pasilyong nilulumot,

Nang-aamba at nananakot.



Karga ang bata; karga ang benta.

Dadalhin mga yosi’t kendi, magpapalamig muna.



Saan sisilong? Saan kukubli?

Kahit ang bata lamang at supot ng kendi.



Mga mata ng aking muwang ay nakatitig sa akin.

“Saan pupunta ang tatay?” patanong n’yang lihim.



Paano kong iiwan ang isang inosente?

Tanging makakasama n’ya ay tig-pipisong bente.



Isang halik sa noo bago pa sumama.

Sa azul na taong nadaan kanina.



Kinabukasan, aking babalikan

Lahing inilayo ng azul na kawatan.

Pinoy nga naman!

Pinoy nga naman!
sa panulat ni Christina Alpad



Sa paglitaw ng hostage-taking crisis sa Maynila,

Pilipinas nanama'y naging bida

Ngunit hindi dahil tayo'y gumawa ng tama

Kundi dahil tayo'y nagmukha daw tanga.



Pinaabot ng halos kalahating araw,

Ang pagsagip na sana'y ginawa bago pa lumubog ang araw

Ang mga pulis na dapat ay mabilis

Hayun at nagpraktis-praktis.



Ngunit ang praktis ay napanis

Nang humarap sa tunay na pagsusulit

Sugod, wait, atras takbo

Taktikang ginamit ng mga pulis sa nag-aamok na tao



Pagbasag ng salamin ay palpak

Maso ay palaging nadudulas

Kaya pinto na lang ang pinagdiskitahan

Ngunit manipis na taling putol ang kinabagsakan



Saksi ang buong mundo

Salamat sa mga mamamahayag na ayon sa pulis ay nakikigulo

At dahil may mga usisero

Hindi maiwasang may isang tinamaan ng bala sa malayo



Sunod-sunod na palitan ng putok,

At mga tao sa bus ay natigok

Pati ang hostage-taker ay bagsak

Sa pagtatapos ng gabing puno ng dahas



Ngayon ay gumagawa sila ng imbestigasyon

Ngunit para sa akin ay iba ang kanilang layon

Maghusgas kamay at ituro ang iba

Upang ang sisi ay di mabaling sa kanila.



Pinoy nga naman o!

Hindi pa rin nagbabago

Kailan kaya tayo matututo?

Sana ay huli na ito.



Kailan kaya tayo mababalita

Hindi sa kadahilanang tayo'y nasalanta

O may napatay na banyaga

Kundi sa kadahilanang tayo'y may nagawang maganda.



Sana malapit na.

Wagas na Pagmamahal ang Kailangan

Wagas na Pagmamahal ang Kailangan
sa panulat ni Mae Ellen M. Brimon


Sa bawat araw na lumilipas

Unti-unting nawawala ang kalikasang pumapagaspas

Ang kagandang dati rati'y nakahahalina

Ngayon ay tila basurang itinapon na



Kung ang ating kalikasan ay napapabayaan

Anupa't ang ating wika ay malapit nang malimutan

Napakarami na sa atin ang nahahalina sa wikang banyaga

Ngunit hindi ba nila batid ang biyayang taglay ng ating sariling wika?



Atensiyon at wagas na pagmamahal ang siyang kailangan

Upang ang wika at kalikasan ay ating matulungan

Presensiya nila'y mahalaga sa ating buhay

dahil sila'y ating pag-asang tunay

Ang sa akin lang naman...

Ang sa akin lang naman...
sa panulat ni Richard B. Garcia


Sa buhay sa mga teleserye, pelikula o maging anime hindi nawawala ang mga kontrabida mapa fairytale nga eh nandoon din sila at hindi nawawala.

Teka, teka nga hindi na ako magpapaliguy-ligoy pa ssisilipin ko na ang buhay sa loob ng isang unibersidad. Bakit kaya ganun? May mga tao na nais ipakita ang kanilang mga hangarin o naisin labas o lampas na sa kanilang limitasyon. “Oo, sige sabihin natin na tama ang hangarin mo, pero tama kaya ang pagaksyon lagpas sa iyong limitasyon? Hmm…

May iba namang paraan eh, ang daanin sa mabuting usapan diba? Pero pano kung hindi madaan sa mabuting usapan, dadaanin sa santong paspasan?

“Hay naku ang gulo!”

Pero… pero sandali lang, di ba kapag tayo ay pumapasok sa isang unibersidad ibig sabihin pumapasok tayo sa isang ibang kapaligiran na may ibang kapamahalaan ibang awtoridad. At kung hindi magustuhan ang kanilang pamamalakad o ang kanilang pamamahala “bukas naman ang gate maaring lumabas anumang oras mo gustuhin, ayaw mo eh, mabuting umalis na nga lang di ba?”

Kaakibat ng pagpasok sa isang unibersidad… lahat ng mga materyal na bagay katulad ng mga lamesa, upuan at maraming marami pa ay hiram lang natin dahil ang binayaran natin ay ang kanilang serbisyo. Kung ganun, wala tayong karapatan na sirain, babuyin ang mga iyon dahil hindi natin iyon pagmamay-ari bagkus hiram lang natin. Oops! Paalala ito ay sa akin lamang.

Alam nyo kung gusto talaga natin ng kaayusan, simulan muna nating ayusin ang sarili natin, kasi hindi maayos ang mga bagay na gusto nating ayusin kung tayo mismo sa sarili natin ay hindi maayos.

Awit ng Pusong Ulila

Awit ng Pusong Ulila
sa panulat ni Ashley Lucas

Lumilipad ang mga gigintong yabag

Sa daan kung saan puno ng sanga,

Hinahawi ang tinik gamit ang espada

Mairaos lamang ang pusong kumakanta.



Sa gitna ng san-tatlo ikaw ang nanguna

Ginamit ang kagitingan upang maisalba,

Yaong alay na dama para sa iyong sinisinta

Maparusahan an ng Diyos ng awa.



Haplos mula sa kamay ng isang dosena,

Walang silbi sa pusong nangungulila.

Hitik na bunga mula sa Gresya,

Anupama'y pitik lamang sa uhaw na dila.



Namumutawi ang tanan mong musika

Sa aking mga ugat na tumatalima,

Hinahangad na ikaw ay makita

Bundok man at dagat ay hindi alintana.



Puspos na halimuyak mula sa lawa,

Huni ay ngalan mo ang ginugunita.

Sundot sa napakadilim kong hawla,

Naghihintay ng liwanag mula sa iyong mukha.



Pagnanasa'y umabot na sa kaitaasan,

Ngunit tila ba ating puso'y pinagkaitan.

Dama ko ang pighati at karamdaman,

Dulot ng pag-ibig na sa atin lamang nananahan.



O irog ako'y sadyang nanghihina

Dasal kong sambit ay binalewala,

Marahil tayo'y tuluyan ng tinalikuran

Pinarusahan sa pag-ibig na hindi naman kasalanan.



Hambog at taksil nga'y pinagbibigyan,

Tayo pa kayang umibig lamang sa kariktan?

Ngayo'y humahangos ang aking pusong ulila,

Gigintong yabag pinapangarap na tuluyan ng makuha.