Hugot

Tatag ng Wikang Filipino, Lakas ng Pagka-Filipino ni Jhulius Tuddao

Tatag ng Wikang Filipino, Lakas ng Pagka-Filipino

Talaga namang tunay na ang wikang Filipino ang ating ginagamit sa araw-araw na pumumuhay, sa pelenke, sa trabaho o sa paaralan. Sa kahit na anong sitwasyon ay wikang Filipino ang ating gamit. Ang wikang Filipino ay ang ating pagigigng isang malayang bansa at pagpapakita ng ating kaisahan.

u’t anim na dealekto ngunit ito ay hindi pa lahat ng dealekto sa ating bansa. Bukod sa ating pambansang wika, may iba’t-ibang deakekto na ginagamit ng bayan o probinsya sa ating bansa. Tulad nalang ng Bicolano sa bicol, Visaya sa Visaya, Ilocano sa cagayan o Tagalog sa Rizal.

Ang ating wika ay simbolo ng kalayaan, kalayaan mula sa mga dayuhan. Ito rin ay simbolo ng ating pagmamahal sa bayan at di pagpayag sa anumang pananakop. Tulad ng winika ni Dr. Jose Rizal, “Ang hindi marunong magmahal sa sariling wika ay higit pa sa malansang isda”.

Ngunit sa panahon ngayon hindi na pinapansin ang ating wika, puro nalang English ang aking naririnig. Ito pa ba ang matatawag na isang bansang Malaya? Bakit hindi natin gamitin ang ating wikang pambansa? Nawawala na ba ang ating pagmamahal sa ating bansa?

Bilang isang mag-aaral at Pilipino, gagawa ako ng isang hakbang upang hindi mawala ang ating pambansang wika. Ikaw pano ka makakatulog sa ating bayan?

"BOKA" ni Emmanuel King S. Bernardo

"BOKA"

Pero sa huli ay puro pahirap

Sistemang bulok
Ginagawa pa tayong bugok
Puro pagmamaang-maangan
Halata namang gahaman

Puro pangako
Wala namang gawa
Sa huli ay mapapako
Sambayanan ay sawang-sawa na

Emmanuel King S. Bernardo

"Salamin"

"Salamin"

Maikling kuwento ni: Stephanie Yuse

isang pamilya na masayang kumakain sa hapagkainan , si jane ang panganay na anak maganda msayahin at matalino sumunod naman ang kanyang kapati na si john. maya maya ay nagsalita ang kanilang ama, ...
anak may sakit ako wag kayo mabibigla pero may kanser ako. saakin na ismo nang galing para hindi masakit.. nagulat ang lahat sa sinabi ng ama. pero pa hindi naman totoo yun diba magsasama pa tayo ng matagal nila mama. ngunit ilang buwan lng ang lumipas ay pumanaw na ang ama nila. Ate jane bakit tayo iniwan ni papa .. di nag tagal nadepress ang kanilang ina palagi nalang itong tulala at nawawala pag hapon. Anak jane hindi ko na kayo kayang tustusan ng kapatid mo wala na ang papa mo . kailangan ko na kayong pag hiwalayin . mama hindi totoo yan wag mo gawin yon mama di ko kaya mahiwalay sa kapatid ko bakit ka ba ganyan mama ano bang nangyayari sayo! kinahapunan nangyari na ang kinatatakot ni jane. isinaay na ang kapatid niyang si john sa sasakyan kasama ang di kilalang tao. humagugol so jane sa iyak ,. hanggang sa nakita ni jane ang ina sa kapitbahay at nag bebenta ito ng droga nagulat si jane .. kaya pala palaging tulala ang kanyang ina . isang gabi nagdala ng lalaki ang ina niya sa bahay. anak si tony nga pala mabait siya wag kang matakot iiwan ko lang kayo saglit ah, wag ma wag mo ko iwan dito! mama! at pinagsamantalahan si jane ng walang kalaban laban. pabalik ng ina tuwang tuwa pa ito. oh diba anak sinasabi ko naman sayo mabait si tony. Anong mabait mama iniwan mo ako sakanya pinagsamantalahan niya ako! ano bang problema mo mama bakit ako dinamay mo pa! wala kang sing sama! .. diring diri si jane ng mga oras na yon at hindi nagtagal ay tumakas siya ng bahay dahil baka gawan nanaman siya ng masama . hinanap ni jane ang kapatid niya sa kamag anak nila ngunit hindi niya lubusang nakikilala. nakita niya si john at pansamantalang tumira muna doon. ngunit napansin niyang lahat ng lalaki doon ay iba ang tingin sakanya .. masama ang kutob ni jane na baka gawan siya ng masama ng mga ito. John aalis tayo dito mamayang gabi wag ka maingay ha. opo ate. umalis nanga sila hanggang sa napunta sila sa simbahan at doon muna nag makaawang tumira. ikinuwento niya ang nangyari sakanilang magkapitid at mabuti nalang ay pinatira sila ng madre dito. ngayon hindi parin mawala sa isip ni jane ang maahas na karanasan niya. may sugat siya sa pisngi at nakaharap sa salamin habang naiisip niya iyon ay nagdurugo ang puso niya.

Maikling kuwento ni: Stephanie Yuse

UNOS

UNOS

Tula ni: Marife Buelva

Malakas na hangin at ula'y dulot ng bagyo
Na kayang kumitil mg libong tao
Dapapwat ito'y maituturing na delubyo
Na di kailanman mapipigilan ng kahit sino.

Sa mga bagyong dumaan
Lahat may nawalan
Anu't ano pa man
Tuloy pa rin ang laban.

Sa mga Pilipino ito'y pagsubok na lamang
Sapagkat likas sa atin ang pagiging matapang
Basta't tayo'y magkakatuwang
Bukang-liwayway ay sabay-sabay nating abangan.

Ano man ang unos na dumating
Ito'y piliting kayanin
Sapagkat walang di kayang gawin
Kung si Hesus ay nasa atin.

Puso lang

Puso lang

Isinulat Ni: Elaine P. Bautista

Sabi nila ang pag-ibig ay gawa ng panginoong sati'y lumikha. Isang bagay saki'y nagpaniwala sa pag-ibig na mahigawa.

Nang makilala ka'y 'di alintana ikaw na mahiwaga.

Nagsimula ang lahat sa pagkakaibigan nina Angelina at Sebastian. Kung idedeskrayb, si Angelina ay isang simpleng babae, takot maranasang magmahal sa isang lalaki, masiyahin at 'di kagandahan. Samantala, si Sebastian ay gwapo, mabait, palakaibigan, masiyahin at medyo babaero. Nagkakilala sa simbahan noong bata pa lamang, lumaking magkasama sa paglilingkod at kasiyahan. Sa dami ng pinagsamahan, naging matalik na magkaibigan. Magkasama sa asaran maging sa batukan.

Dumating ang araw na di inaasahan, nagtapat ng pag-ibig itong si Sebastian. Sagot ni Angelina ay 'di malaman, 'pagkat sya'y takot na masaktan ng habuling si Sebastian. Lumipas ang mga araw, hindi ang sagot nito kay Sebastian. Tanong nito ay bakit naman? Sagot nya'y kaibigan lang.

Ngunit buwan pa ang lumipas...pagsuyo ay di nagwakas. Pagkakaintindihan ang nabuo, puso ang namuno. Sa mga panahon ng kalungkutan, naging sandigan nila ang isa't isa. Pagkilala ay mas lumawak, sila ay 'di nabuwag.

Makalipas ang isang taon, pangako sa isa't isa ay nabuo, pagsuyo ay 'di nahinto. Puso nila'y naging isa, oras ay sa kanila na. Mga buwang dumaan ay napuno ng saya at ng pag-asa.

Ngunit sadyang si kupido'y mapaglaro, puso nila'y napaglayo...damdamin nila'y nagkasakitan, mata nila'y luhaan. May maling nagawa itong si Sebastian, nakasakit ng damdamin nitong si Angelina. Galit ay 'di magawa, 'pagkat sa pagpapatawad sya'y 'di nagsasawa. Puso ni Sebastian ay nagsisisi, desisyon ng isa'y di n'ya masisi. Lumipas ang mga buwan, pagkakaibiga'y di pinagkait nitong si Angelina. Alam n'yang mahal pa n'ya, ngunit takot rin ay nasa kan'ya na.

Mas matinding pagsuyo at paghing ng tawad ang ginawa ni Sebastian, at pangako'y kanyang pinatunayan. Iniwan ang kasalanan, binalikan ang kasintahan.

Kan'yang pinatunayan, pag-ibig n'ya ay totoo at 'di panloloko. 

Pagkakataon ng pagmamahalan, muli nilang naranasan. Pangako'y mas tumibay, at alam nilang wala ng bibigay. Kanilang mas nakilala ang isa't isa. Ngayo'y pinatutuayan, kanilang pagmamahalan. Mas namulat sila sa tunay na kahulugan ng pagmamahalan...mas nagkaisa ang kanilang mga desisyon, sinama si Kristo sa sentro ng kanilang relasyon. Sa saya at lungkot, sila'y di susuko, 'pagkat iisa na ang kanilang puso. Mga pangarap ay mas kumulay, at tumingkad lalo ang kanilang buhay. 

Totoong walang permanente sa mundo kundi ang pagbabago, ngunit dapat lamang na tayo'y natututo. 

'Wag kang susuko sa bagay na alam mong totoo, 'pagkat ang pag-ibig ay tunay na mahiwaga...mararanasan mong lumuha pero lahat ng ito'y mawawala, kapag puso ang mangunguna.

SA AKING MUNDO

SA AKING MUNDO

ni Jean Pauline E. Ventula

        Maraming bagay mo akong pwedeng pag-gamitan. Sabi pa nga nila, ang buong kamag-anak ko raw aymahalaga sa ating lipunan. Matatagpuan mo rin ako sa maraming lugar, at bago kopa makalimutang sabihin, marami rin pala akong kamukha.

        Sisimulan ko angkwento ko sa amo ko. Isang umaga, nakalagay ako at ang aking mga kamag-anak sataguan ng aking amo. Sama-sama kami roon, nagkakasiyahan at nagkwe-kwentuhan.Kasama ko pa rito ang mga pamangkin ko na maliliit. At ng ‘di ano-ano’y tilalumindol, umaalog ang aming tirahan. Nahihilo ako. Palagi na lang ganito,palagi nalang may paglindol na nagaganap. At kahit na maraming beses na itongnangyayari, hindi pa rin ako masanay-sanay, ‘di ko lang alam kung ganoon dinang mga kamag-anak ko. Nang biglang tumigil ang paglindol, mukhang tumigil rinsa pagkilos ang aking amo. Kami naman ng mga kamag-anak ko ay ligtas sa amingkinalalagyan. Maya-maya’y biglang umanlinsangan ang amoy sa paligid, ang baho,hindi kami makahinga. Pinapatay ba kami ng amo ko? Isa ba itong uri ng pagpataysa amin ng mga kamag-anak ko? Sana naman ay hindi.

        Lumipas angilang minuto, narinig ko ang tunog ng tubig at mukhang gumagalaw muli ang akingamo. Nagsisimula na namang lumindol sa aming tirahan at habang siya’ygumagalaw, nalaglag ako sa aking tirahan. Nahuhulog ako, pababa, nang pababa,nang pababa, hanggang sa marating ko ang lugar na maputik at mabaho. Dito palananggaling yung amoy kanina. Hindi ko matukoy ng maayos kung ako ba aynalulunod o sadyang mababaw lang ang lugar na ito. Pero nakita ko ang aking amona akmang kukunin ako sa basang lugar na ito, at tunay nga, naramdaman ko angkanyang kamay habang kinukuha niya ako na may halong pandidiri.

        Hindi ko makitaang mga kamag-anak ko. Marahil ay nasa tirahan parin namin silang lahat,ligtas. Pero heto ako, basa, dahil ako ay pinaliguan ng aking amo, atpagkatapos nun ay nagpatuyo na ako. Nang ako’y matuyo ay inilgay niya ako saisa pa niyang taguan ngunit wala akong kasama. Ako lang mag-isa. Nasaan na kayasila? Ano na bang nangyayari?

        Nakatulog ako.Lindol. Nagising ako sa lindol, lumilindol na naman.

        Tumigil.Binuksan ng amo ko ang lugar na aking pinaglalagyan, narinig ko siyang kausapinang sarili niya. Ang sabi niya ay, “Hay salamat. Maalis na rin ‘to sa bag ko.”At kinuha niya ako mula sa aking kinalalagyan, habang ang kanyang kamay aydiring-diri sa akin. Sabay sabi ng, “Manong, bayad po. Isang Guadalupe lang poiyang bente.” At kinuha ako ng lalaki ng buong galak, at ngayo’y papalit-palitna ako ng amo.